Αυτό δεν είναι βιβλίο φαντασίας όπως τα όσα κατά κανόνα παραθέτω εδώ, όμως έχει σίγουρα ένα παλιό ελληνικό εξώφυλλο. Πολύ παλιό. Πολύ ρετρό. Και δες το καλά. Δεν είναι τρομερά σέξι αυτό το σπαθί με τη μάσκα στα δεξιά; Θυμίζει Τρεις Σωματοφύλακες και τέτοιες ιστορίες, σωστά;
Η συγκεκριμένη σειρά του Διονύση Ρώμα έχει μια σχετικά παρόμοια θεματολογία, απ’ό,τι καταλαβαίνω. Και είναι τεράστια, γαμώτο! Αυτός είναι ο ένατος τόμος της. Ο τύπος πρέπει να προσπαθούσε να αντιγράψει εμένα· πρέπει να με είχε ονειρευτεί από το μέλλον.
Αυτό για όσους λένε ότι στην Ελλάδα δεν νοείται να γράφονται τόσο μακροσκελείς ιστορίες...
Κατά τα άλλα, δυστυχώς, δεν έχω βρει τα υπόλοιπα βιβλία της σειράς. Και το συγκεκριμένο βιβλίο δύσκολα διαβάζεται, από μια ματιά που του έριξα. Γιατί; Επειδή είναι γεμάτο ιδιωματικές λέξεις της εποχής όπου διαδραματίζεται η ιστορία του, και δίπλα από κάθε λέξη έχει έναν αριθμό, και κάτω-κάτω σε κάθε σελίδα είναι όλες οι επεξηγηματικές παραπομπές από αυτή τη σελίδα – και δεν είναι λίγες συνήθως.
Όταν μιλάω για ιδιωματικές λέξεις, μιλάω για πραγματικά παράξενες ιδιωματικές λέξεις.
Κάποια παραδείγματα:
αουτόρος = συγγραφέας
ατζάρντο = τόλμημα
μοντούρα = φορεσιά
ιμπετσίλε = βλάκα (κλιτική προσφώνηση, προφανώς... Κάτι σχετικό με το αγγλικό imbecile, υποθέτω)
πεκούνια = χρήματα
Και το κείμενο βρίθει από τέτοιες λέξεις και παραπομπές που τις εξηγούν. Σε ζαλίζει.
Κατά τα άλλα, το βιβλίο φαίνεται καλό ως ιστορία.
Αλλά τώρα πάω να κάνω ένα ατζάρντο με μια σκιερή μοντούρα για να τσιμπήσω πεκούνια, ενώ θα σκέφτομαι Ιμπετσίλε δράκε, σου έκλεψα τον θησαυρό ξανά! Μετά, ως καλός αουτόρος, θα τα γράψω όλα και θα τα δώσω δωρεάν στο Διαδίκτυο.
